Wda

Piękna nizinno-leśna i meandrująca wśród lasów Wda jest szlakiem bardzo malowniczym i atrakcyjnym krajoznawczo. Zwana też Czarną Wodą, rozpoczyna bieg na Równinie Charzykowskiej, na wysokości 160 m n.p.m., wypływając z jeziora Krążno. Jest główną arterią wodną Borów Tucholskich. Poniżej jeziora Wdzydze odgałęzia się Kanał Wdy i kończy swój bieg w Wiśle koło Świecia.

W górnym odcinku rzeka bywa kapryśna, a na początku biegu prawie nie nadaje się do spływu. Chociaż momentami uciążliwa, innym razem staje się zadziorną rzeczką z szybkim nurtem. Na tym obszarze przepływa przez liczne jeziora, zresztą w niewielkiej odległości od niej leży ponad 350 mniejszych lub większych jezior.

W środkowym biegu Wda staje się szybką, dziką rzeką z licznymi bystrzami, przecinającą Bory Tucholskie. Panuje tu spokój i cisza, bo to odludny teren z dala od większych miast i wsi.

Większa część szlaku Wdy położona jest na terenie Tucholskiego Parku Narodowego. Występują tu liczne jeziora rynnowe o łącznej powierzchni 120 tys. ha. Zachowały się również ostoje rzadkich gatunków ptaków, np. bociana czarnego, kormorana, głuszca i cietrzewia. Bory są atrakcyjnym i chętnie odwiedzanym terenem turystycznym.

Najbardziej malowniczy jest środkowy bieg Wdy. Rzeka meandruje w głęboko wciętej dolinie posośniętej przez lasy liściaste. Po lekkim spiętrzeniu wód Wdy i zalaniu ujściowych odcinków jej dopływów: Prusiny, Ryszki, oraz innych drobniejszych cieków, powstał 440 - hektarowy sztuczny zbiornik zaporowy - Jezioro Żurskie. Na zboczach dolin rzecznych, głównie Wdy, wykształciły się bardzo wartościowe i rzadkie wielogatunkowe lasy liściaste z różnorodną florą porostów, a w dnach dolin łęgi oraz olsy.

Pokonanie kajakiem tego szlaku wodnego Borów Tucholskich nie przysporzy kłopotów nawet mniej doświadczonym wodniakom, chociaż Jezioro Wdzydzkie przy złej pogodzie może być wzburzone i dostarczać sporych atrakcji.